قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

ابراهیم بن سفیان زیادى [1]
او نسب به عبد الرحمن بن زیاد بن ابیه مى رساند. نحوى و لغت شناس بود و راوى. کتاب سیبویه را در نزد سیبویه خواند ولى به پایانش نیاورد. از اصمعى و ابو عبیده و امثال آنان روایت مى کرد. شعر هم مى سرود. به سال 249 وفات کرد. مردى خوش محضر و اهل مزاح و در شناخت معایب شعر همانند اصمعى بود.
از آثار اوست: کتاب النقط و الشّکل، کتاب الأمثال، کتاب تنمیق الأخبار، کتاب اسماء السّحاب و الرّیاح و الأمطار، کتاب شرح نکت کتاب سیبویه.
ابراهیم زیادى درباره کنیزکى سیاه که محبوب او بود گفته است [2]:
ألا حبّذا حبّذا حبّذا حبیب تحملت فیه الأذى
و یا حبّذا برد أنیابه إذا اللیل أظلم و اجلوّذا

زیرنویسها:
 [1] الفهرست 63، إنباه الرواة 1: 166، الوافى 5: 356، نور القبس 619، بغیة الوعاة.
ترجمه معجم الادباء، ج 1، ص: 38
[2] حاصل معنى: اى آفرین باد، آفرین باد، آفرین باد بر محبوبى که به سبب او رنجها کشیدم. آفرین باد بر خنکى دندانهایش آنگاه که شب تاریک شود و به شتاب بگذرد.


منبع: ترجمه معجم الادباء، اثر ياقوت حموى (وفات مؤلف: 626 هـ. ق)، مترجم عبد المحمد آيتى، چاپ اول، انتشارات سروش، تهران، 1423 هـ ق.