قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

 از كوفه چه ميداني؟
 
 
مبحث اول: كوفه مركز شيعيان است
شيخ باقر شريف قريشي كه يكي از علماي شيعه است، مي‌گويد:
«كوفه مهد تشيع و يكي از سرزمينهاي علويهاست و در بسياري اوقات اخلاصش را براي اهل بيت به نمايش گذاشته است»([1]).
و نيز مي‌گويد: «بذر تشيع در كوفه بعد از زمان خلافت عمر رضی الله عنه  پاشيده شد»([2]).
محمد تيجاني سماوي شيعي مي‌گويد: «ابوهريره وارد كوفه شد، كه مركز شيعيان علي ابن طالب رضی الله عنه  بود»([3]).
 
مبحث دوم: كوفه سرزمين خيانت و پيمان‌شكني است
شيخ جواد محدثي گويد: «اهل كوفه در تاريخ به خيانت و عهد شكني شهرت يافته… به هر حال تاريخ اسلام نگاه خوبي از عهد و پيمان كوفيان و پايبنديشان به پيمانها به خود نديده و تجربه نكرده است»([4]).
و نيز مي‌نويسد: «برخي از ويژگيهاي فطري و اخلاقي اهل كوفه كه مي‌توان بدان اشاره كرد، عبارتند از: «رفتارشان متناقض است، كارشان حيله‌گري و نيرنگ بازي و رنگ عوض كردن و سركشي در برابر واليان و حاكمان است و از هر فرصتي كه بدست آرند سوء استفاده مي‌كنند، بداخلاقي، حرص، طمع، تاييد شايعه پراكني‌‌ها و تمايلات و تعصب قومي، و بر علاوه اينكه آنها از قبايل مختلف تشكيل و تركيب شده‌اند، همه‌ي اين اسباب و علتها، منجر به اين شد كه سيدنا علي رضی الله عنه  از آنان آن همه تلخيها و رنجها را تجربه كرد و امام حسن با خيانت و پيمان شكني آنان روبرو شد و مسلم بن عقيل مظلومانه در ميانشان كشته شد و حسين رضی الله عنه  با لب تشنه در نزديكي كوفه (كربلا) بدست سپاهيان كوفه به شهادت رسيد»([5]).
حسين كوراني شيعي مي‌گويد: «حال مهمترين شباهتها و ويژگيهاي ايمان كوفيان چيست؟ مي‌توانيم مهمترين خصوصيات آنان را در موارد زير خلاصه كنيم:
 الف- ياري نكردن اسلام.
 ب- به مال و دنيا بسيار علاقه مند بودند.
 ت- رنگ عوض كردن در مواضع مختلف([6]).
جواد محدثي شيعي مي‌گويد: «تعداد شيعيان اهل بيت در كوفه كم نبود، اما دوستي آنان بيشتر آميخته به عواطف و سخنرانيهاي حماسي و احساسات زود گذر در برابر خاندان پيامبر بود تا دوستي‌ اعتقادي و عملي نسبت به آل علي و شتافتن به ميدانهاي جنگ و جان فدايي»([7]).
و باقر شريف شيعي مي‌گويد: «كوفيان نامه‌ها و بيعتي كه با دست نماينده‌ي امام كرده بودند را فراموش كردند([8]).


([1]) - حياة الامام الحسين 3/12/13
([2]) -حياة الامام الحسين 3/12/13
([3]) -اعراف الحق 161
([4]) - موسوعه عاشورا 59
([5]) - موسوسه‌ي عاشورا 59
([6]) - في رحاب كربلا 53
([7]) - موسوعه‌ي عاشورا /60
([8]) - حياة الحسين 2/370


از کتاب:
استشهاد حسين رضی الله عنه، (ترجمه‌ي كتاب: من قتل الحسين؟)، تأليف: عبدالله بن عبدالعزيز، ترجمه: اسحاق دبیری (رحمه الله)، چاپ اول 1388/1430هـ، انتشارات حقيقت.
 
مصدر:
سایت دائرة المعارف شبکه اسلامی
IslamWebPedia.Com