قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

تقيه نزد اهل سنت عبارت است از: پنهان كردن عقيده باطن و انچه كه خلاف ظاهر است، و هنگام ترس از دشمن، بصورتيكه اگر عقيده خود را اشكار كند احتمال دارد كه كشته شود و يا به او ضرر برسد، و اين كار جائز است و رخصه اى است در دين هنگام ضرورت تا اينكه اگر كسى در جايى نزد دشمن گرفتار شد براى اينكه خود را نجات دهد ميتواند تقيه كند فقط با زبان و نه با عمل، و نيتش بايست بر ايمان استوار باشد، خداوند در قرآن ميفرمايد: "الا ان تتقوا منهم تقاة" يعنى: "مگر اينكه در برابر آنها (كفار) تقية كنيد" و تقاة در اين آيه همان تقيه است. 
ولى اگر حقيقت ايمانش را هنگام خطر راسخانه اظهار كند و نترسد و نتيجتا كشته شود اين عمل بهتر است از تقيه، و منزلتش نزد خداوند بالاتر ميباشد از كسى كه براى نجات خود تقيه ميكند.
با اينحال بعضى از علما تقيه را جائز ندانسته اند زيرا تقيه را فقط هنگام ضعف اسلام ميدانسته اند ولى بعدا كه اسلام قوت گرفت ديگر نيازى را به تقيه نميدانند.
پس تقيه نزد اهل سنت رخصه و آنهم هنگام ضرورت و ترس از كفار ميباشد نه ترس از مسلمانان، در صورتيكه نزد شيعه، تقيه را نزد مسلمانان و مخصوصا در برابر اهل سنت بكار ميبرند و آنرا از اساسيات دين خود ميدانند (و نه رخصه) بطوريكه تقيه را 9/10 (نه دهم) دين ميدانند، و آنها در معتبرترين كتابشان كه اصول كافى ميباشد رواتى از جعفر پسر محمد دارند كه ميگويد: "إن تسعة أعشار الدين في التقية ولا دين لمن لا تقية له" [أصول الكافي: 2/217" کلينى: "9/10 (نه دهم) دين تقيه ميباشد، و كسى كه تقيه نميكند ديندار نيست" !
و همچنين روايت دروغينى از پيامبر صلى الله عليه و سلم نقل ميكند كه ميگويد: "تارك التقية كتارك الصلاة" [جامع الأخبار: ص110، بحار الأنوار: 75-412.] يعنى: "ترك كننده تقيه مانند ترك كننده نماز است !" پس تقيه نزد آنها بمنزلت و اهميت نماز است. 


وصلی الله وسلم علی محمد و علی آله و اتباعه الی یوم الدین
سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت
IslamPP.Com