قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

آیه: معنای اصلی آیه (العلامة، به معنای نشانه و علامت) است. خداوند می‏فرماید: (و قال لهم نبیّهم إنّ آیة ملکه أن یأتیکم التابوت فیه سکینة من ربکم) (بقره/248). (پیامبرشان به آن گروه گفت که نشانه پادشاهی او این است که برای شما تابوتی را می‏آورد که در آن سکینه از طرف خداوند است). آیه عبارت از جمله ای مستقل نسبت به قبل و بعد از خودش، و در حدیث آمده است که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) قرائت قرآن را تکه تکه می‏خواند، یعنی آیه، آیه قرآن را تلاوت می‏کرد و در آخر هر آیه‏ای توقف کوتاهی می‏کرد و می‏فرمودند: (الحمد لله رب العالمین) لحظه‏ای می ایستاد و ( الرحمن الرحیم) را می‏گفت و لحظه‏ای درنگ می‏کرد و ( مالک یوم الدین) را می‏گفت، تا آخر سوره همین طور قرائت می‏نمود.[ صحیح ترمذی.] آیه گاهی به معنای چیزی که برخلاف عادت و روش سنتی نیز باشد، می‏آید. همچنانکه خداوند می‏فرماید: (و قالوا لن نؤمن لک حتی تفجر لنا من الأرض ینبوعا) (إسرأء/90) (و گفتند ما هرگز به تو ایمان نمی‏آوریم تا آنکه از زمین برای ما چشمه آبی بیرون آری). در هر دو آیه به این مسئله اشاره شده که چرا معجزه و نشانه‏ای از طرف خداوند بر پیامبر (صلی الله علیه وسلم) نازل شده است. و این نشانگر معنای آیه است که در مقابل عادات و روشهای عادی زندگی به کار برده‏اند. (تفسیر بزرگترین سوره قرآن (فاتحة الكتاب)، مؤلف: محمد بن جمیل زینو، ترجمه: علی صارمی)