قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

سخن درباره پادشاهى لختيعه‏
پس از در گذشت عمرو و آشفتگى کار شاهان حمير، يکى از حميريان که وابستگى به خاندان شاهى نداشت و لختيعه تنوف ذو شناتر خوانده مى‏شد، بر آنان بشوريد و بنا به گفته ابن اسحاق نيکمردان حمير را از دم تيغ بيدريغ گذراند و خونشان را ريخت و خانه‏ها و خاندان‏هاى شاهى را از ميان برد.
او مردى بد راه و بزهکار بود و مى‏گفتند کار قوم لوط را انجام مى‏داد.
از اين رو، همينکه مى‏شنيد پسرى از شاهزادگان به سن بلوغ رسيده، در پى وى مى‏فرستاد و او را مى‏آورد و در غرفه‏اى با وى نزديکى مى‏کرد که رسوا شود و ديگر روى دعوى سلطنت را نداشته باشد.
همينکه از نزديکى با او فراغت مى‏يافت، سر را از روزنه غرفه بيرون مى‏آورد و مسواکى در دهان مى‏گرفت تا بدين نشانه، پاسداران و گماشتگان او دريابند که آن کار زشت را با اين پسر انجام داده است.
بعد او را مرخص مى‏کرد و بدين گونه او را مفتضح مى‏ساخت.

ذكر ملك لختيعة
 فلما هلك عمرو وتفرقت حمير وثب عليهم رجل من حمير لم يكن من بيوت المملكة يقال له لختيعة تنوف ذو شناتر فملكهم، في قول ابن إسحاق، فقتل خيارهم وعبث ببيوت أهل المملكة منهم، وكان امرأ فاسقاً يزعمون أنه كان يعمل عمل قوط لوط، فكان إذا سمع بغلام من أبناء الملوك أنه قد بلغ أرسل إليه فوقع عليه في مشربة لئلا يملك بعد ذلك، ثم يطلع إلى حرسه وجنده قد أخذ سواكاً في فيه يعلمهم أنه قد فرغ منه، ثم يخلي سبيله فيفضحه.

از کتاب: کامل تاريخ بزرگ اسلام و ايران، عز الدين على بن اثير (م 630)، ترجمه ابو القاسم حالت و عباس خليلى، تهران، مؤسسه مطبوعاتى علمى، 1371ش.

مصدر:
دائرة المعارف شبکه اسلامی
islamwebpedia.com