قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

[در اصطلاح فقه] بعضي از دانشمندان فقه‌، به ناپاكي و پليدي مني راي داده‌اند، ولي چنان به نظر مي‌رسد،‌ كه پاك باشد، ليكن مستحب است‌ كه اگر تر باشد آنرا بشويند و اگر خشك شده باشد، بر آن دست بمالند و پاكش‌ كنند. حضرت عايشه -‌رضي الله عنها -گفته است‌: (كنت أفرك المني من ثوب رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا كان يابسا وأغسله إذا كان رطبا) [هرگاه مني روي لباس پيامبر خشك مي‌شد آنرا با دست مي‌ماليدم و پاكش مي‌كردم و هرگاه تر و نمناك مي‌بود، آنرا مي‌شستم‌]‌‌. دارقطني و ابوعوانه و بزار آنرا روايت كرده‌اند. از ابن عباس - رضي الله عنهما -‌روايت شده است‌ كه‌: “‌‌از پيامبر صلي الله عليه و سلم سوال شد درباره‌ي مني ‌كه به لباس اصابت‌ كند، فرمود: (إنما هو بمنزلة المخاط والبصاق، وإنما يكفيك أن تمسحه بخرقة أو بإذخرة[1]) [‌مني درست مانند آب بيني و آب دهان است‌، كافي است‌، ‌كه آنرا با كهنه يا علفي پاك نمود]‌‌. دارقطني و بيهقي و طحاوي اين حديث را روايت‌ كرده‌اند، در “‌‌رفع‌“‌ و “‌‌وقف‌“‌ آن اختلاف است‌.

به نقل از:
فقه السنه ، تأليف سيد سابق، مترجم محمود ابراهيمي، تهران، ناشر مردم‌سالاري، دوم 1387. 

[1] ‌اذخره‌:‌ گیاهی  است  خوشبو.