قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

عموما برخى از احكام رهن عبارتند از:

1- براي رهن گيرنده جايز نيست از چيزي که به عنوان رهن گرفته استفاده کند؛ زيرا هر قرضي که منفعتي را به دنبال داشته باشد ربا است. ابن قدامة از احمد بن حنبل نقل كرده است كه ميگفت اگر خانه اى در مقابل قرض به رهن گذاشته شود و رهن گيرنده از آن خانه استفاده كند اين رباى محض بشمار ميايد. در نتيجه جائز نيست كه اگر خانه اى در مقابل نقد به رهن گذاشته شده از آن استفاده شود، مگر اينکه مال رهن، حيواني سواري يا شيرده باشد که در اين صورت در عوض هزينه‌اي که باري رهن صرف مي‌کند مي‌تواند از آن استفاده کند. از ابوهريره رضى الله عنه روايت است که پيامبر صلى الله عليه و سلم فرمود : (الظهر يرکب بنفقته إذا کان مرهونا، ولبن الدر يشرب بنفقته إذا کان مرهونا، و علي الذي يرکب و يشرب النفقة) (صحيح بخارى : 2512/143/5)، يعنى: "مي‌توان از سواري حيوان رهني و نيز از شير حيوان رهني در برابر مخارج آن استفاده کرد، مخارج بر عهده کسي است که از سواري و شير آن حيوانات استفاده مي‌کند".

2- اگر چيزى كه به رهن گرفته شده قابل زكات باشد مانند پول نقد، طلا، نقره، زمين تجارى، جنس تجارى و غيره، در اينصورت زكات آن مال واجب است و بر گردن مالك آن مال ميباشد، يعنى زكات آن مال را بايد كسى بدهد كه رهن داده است نه كسى كه رهن را گرفته است، و در صورتيكه رهن گيرنده اجازه بدهد، رهن دهنده ( يا قرض گيرنده) ميتواند زكات آن مال را از خود رهن بدهد، ولى اگر اجازه ندهد بايد زكات آن را از اموال ديگر خود بدهد، و يا صبر كند تا اينكه رهن را پس بگيرد و زكات آنرا به ازاى سالهاى گذشته يكجا بدهد.

در صورتيكه جنس رهن پول نقد، طلا، نقره، و يا اجناس تجارى نباشد زكاتى بر آن واجب نيست.


وصلی الله وسلم علی محمد و علی آله و اتباعه الی یوم الدین
سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت
IslamPP.Com