دائرة المعارف شبکه اسلامی

Untitled Document

2026 Mar 30

----

11/10/1447

----

10 فروردين 1405

تبلیغات

از زيد بن ارقم وارد شده است كه گفت: "قام فينا رسول الله صلى الله عليه وسلم يوما خطيبا ً بماء يدعى خما بين مكة والمدينة ، فحمد الله وأثنى عليه ووعظ وذكّر ، ثم قال : وأنا تارك فيكم ثقلين أولهما كتاب الله ، فحث على كتاب الله ورغّب فيه ثم قال : وأهل بيتي ، أذكركم الله في أهل بيتي ، أذكركم الله في أهل بيتي ، أُذكّركم الله في أهل بيتي ، قال زيد : نساؤه من أهل بيته ، ولكن أهل بيته من حرم الصدقة بعده وهم آل علي ، وآل عقيل ، وآل جعفر ، وآل عباس ، كل هؤلاء حُرم الصدقة (روايت مسلم : 2408)

يعنى: " من در ميان شما چيزى را بجاى گذاشتم كه اگر به آن چنگ بزنيد گمراه نخواهيد شد، يكى از آنها كتاب خداوند ميباشد كه در آن هدايت و نور نهفته است. پس پيامبر صلى الله عليه و سلم به كتاب خداوند ترغيب و تشويق كرد، و سپس گفت: "و اهل بيت من، خداوند را به شما ياد آورى ميكنم در مورد اهل بيت من" (سپس به زيد گفته شد: "مگر زنانش از اهل بيت نيستند؟) گفت: "زنانش از اهل بيت هستند، ولى اهل بيتش كسانى هستند كه بعد از پيامبر صلى الله عليه و سلم صدقه بر آنها حرام ميباشد و آنها عبارتند از آل علي، و آل عقيل ، و آل جعفر ، و آل عباس، كه صدقه بر همه آنها حرام است."

معرفی سایت

نوار اسلام
اسلام- پرسش و پاسخ
«مهتدين» (هدايت يافتگان)
اخبار جهان اسلام
تاریخ اسلام
کتابخانه آنلاین عقیده
سایت اسلام تکس - پاسخ به شبهات دینی
خانواده خوشبخت
شبکه جهانی نور
سایت خبری تحلیلی اهل سنت
بیداری اسلامی
صدای اسلام

قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».


چ	ج	ث	ت	پ	ب	ا	آ
س	ژ	ز	ر	ذ	د	خ	ح
ف	غ	ع	ظ	ط	ض	ص	ش
ه	و	ن	م	ل	گ	ک	ق
							ی

قرآن و حدیث>دعا و اذکار>ذکر > ذکر بعد از بلند شدن از رکوع و ما بين دو سجده

شماره مقاله : 8647 تعداد مشاهده : 653 تاریخ افزودن مقاله : 21/11/1389

ذکر بعد از بلند شدن از رکوع و ما بين دو سجده

ذکر بعد از بلند شدن از رکوع بصورت زير است:
در هنگام برخواستن بگويد: «سَمِعَ اللـهُ لمَنْ حَمدَهُ»
و بعد بگويد: « ربنا و لک الحمد» و اگر خواست ادامه دهد: (مِلْءَ السَّمَاوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ، وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ ) «(اين حمد) به پُري آسمانها و زمين و آنچه بين آن دو است و به پُري چيزي که بعد از آنها مي‌خواهي». مسلم (478).
اگر خواست به همين دعاي اضافي اکتفا کند پس کفايت مي کند و اگر خواست آن را با دعاي زير کامل نمايد : (أَهْلُ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ. أَحَقُّ مَا قَالَ الْعَبْدُ. وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ. اللَّهُمَّ! لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ) «(خداوندا) تو لايق ثنا و بزرگي هستي، تو شايسته‌تر از آن هستي که بنده مي‌گويد و همه‌ي ما بنده تو هستيم، آنچه تو عطا مي‌کني هيچ مانعي براي آن نيست و آنچه را تو منع مي‌کني هيچ عطا کننده‌اي براي آن نيست، مال و دارايي نفعي نمي‌رساند آنکه نفع مي‌رساند فضل و رحمت تو است». مسلم (478).
يا بعد از « سَمِعَ الله لِمَنْ حَمِدَهُ» بگويد: (ربنا و لک الحمد حمدا کثيرا طيبا مبارکا عليه، کما يحب ربنا و يرضي) «پروردگارا! ستايش فقط لايق تو است، ستايشي زياد، خوب و مبارک، آنطوريکه پروردگارمان دوست دارد و به آن راضي مي‌شود». [صفة الصلاة 119].
و آنچه که ما بين دو سجده در هنگام نشستن گفته مي شود، ذکر و دعاي زير است:
«اللهم اغفرلي و ارحمني واجبُرني و اهدني و ارزقني»
از حذيفه روايت است : (أن النبي صلي الله عليه وسلم کان يقول بين السجدتين : رب اغفرلي، رب اغفرلي) «پيامبر صلي الله عليه وسلم بين دوسجده مي‌فرمود : (رب اغفرلي، رب اغفرلي)، پروردگارا مرا ببخش، پروردگارا مرا ببخش». ابن ماجه (897)
از ابن عباس روايت است : (أن النبي صلي الله عليه وسلم کان يقول بين السجدتين : اللهم اغفرلي و ارحمني واجبرني و اهدني و ارزقني) «پيامبر صلي الله عليه وسلم بين دو سجده مي‌فرمود : اللهم اغفرلي و ارحمني و اجبرني و اهدني و ارزقني : خدوندا مرا ببخش و به من رحم کن و بي‌نيازم کن و هدايتم ده و روزيم رسان». ترمذي (283)

والله اعلم
وصلي الله وسلم علي محمد وعلى آله وأصحابه والتابعين لهم بإحسان إلى يوم الدين
سايت جامع فتاواي اهل سنت و جماعت
IslamPP.Com

بازگشت به ابتدای صفحه

بازگشت به نتایج قبل

چاپ این مقاله

ارسال مقاله به دوستان

قال ميمون بن مهران: «إن العبد إذا أذنب ذنباً نكت في قلبه بذلك الذنب نكتة سوداء، فإن تاب محيت من قلبه فترى قلب المؤمن مجلي مثل المرآة، ما يأتيه الشيطان من ناحية إلا أبصره، وأما الذي يتتابع في الذنوب فإنه كلما أذنب ذنباً نكت في قلبه نكتة سوداء، فلا يزال ينكت في قلبه حتى يسود قلبه، ولا يبصر الشيطان من حيث يأتيه»."حلية الأولياء وطبقات الأصفياء" حافظ أبو نعيم اصفهاني. میمون بن مهران فرمود: «هرگاه بنده ای گناهی را مرتکب شود نقطه ی سیاهی بر قلبش پدیدار می شود، ولی هرگاه توبه کرد آن نقطه سیاه از قلبش پاک می شود، پس قلب مؤمن مانند آینه روشن است، و شیطان (برای فریفتن او) جز با زیر نظر گرفتن وی (و حیله) سراغش نمی آید. اما آنکس که مدام در حال گناه است با هر گناهی که انجام می دهد نقطه ی سیاهی بر قلبش پدیدار می شود تا آنکه قلبش کاملا سیاه می گردد، و شیطان هرگاه سراغش برود نیازی به فریب و زیر نظر گرفتنش ندارد».